پیماییکوهنوردی و کوه نوردی همانندی متعددی بهم داراهستند سرشعله کوهنوردی در واقعیت وسیع ترین تفاوت دربین این دو مضمون در ریسک و خطر پذیر بودن آن ها میباشد. کوهنوردی یک ورزش دشوار و ماهر و دارنده مخاطرات خاص خویش است که به شدت به تخصص و همینطور امکانات و لازمات متعلق میباشد. ولی کوه پیمایی یک ورزش و عمل بدنی بسیار معمولی میباشد که به طور شخصی و ترجیحا گروهی جاری ساختن میگیرد و حدودا خطرها متعددی ندارد. مصطلح میباشد که هر هر کس به کوهستان می رود را کوهنورد خطاب می نمایند. در حالی که هر کس به طور آماتور به عمل کوه پیمایی میپردازد، یک کوهنورد حرفهای و ماهر وجود ندارد.
در واقعیت او یک ورزشکار کوه پیماست که برای تندرست روح و جسم خویش به کوه میآید و کار بدنی تندستی را اعمال میدهد. همان گونه که پهنا شد برای عمل های تخصصی کوهنوردی حرفهای نیاز به امکانات و اسباب خاص و تخصصی است. در شرایطیکه اشخاص آماتور که کوه پیمایی می نمایند هم بخواهند در طبیعت لذت بیشتری ببرند خوب میباشد مجهز بوده و تجهیزات مایحتاج در طبیعت و کوه را یاور داشته باشند.
بایستگی داشتن مهارت در کوهنوردی و کوه پیمایی
در کوهنوردی از ابزارها برای رویا رویی با خطر سود گرفته می گردد. طناب در اینجا برای معضل کردن با خطر میباشد. یادگیری تکنیک های یخ و سنگ برای یادگیری مواجه با خطر است. البته نگرش کوه نوردی ریسک گریزیست. کوهپیمایی هم به انگیزه جاری ساختن شدن در گوشه و کنار کوهستان نیاز به درایت از مخاطرات داراست. اما در اینجا نگرش ورزش و ورزش کار عدم رویا رویی با خطرها میباشد. کوهنوردی ورزش معضل میباشد و کوهپیمایی ورزش تندستی.
رینهولد مسنر کوهنورد پر اسم و رسم دنیا میگوید:« فارغ از خطر مرگ کوهنوردی دیگر کوهنوردی وجود ندارد ، اما در کوهنوردی اینجانب دنبال مرگ نیستم ، دقیقا بر عکس اینجانب سعی بر زنده ماندن دارم ، البته زنده ماندن فارغ از وجود خطر مرگ نیز بسیار آسوده میباشد . کوهنوردی هنر زنده ماندن در وضعیت طاقت فرسا میباشد که دربرگیرنده خطر مرگ هم میگردد . شایسته ترین کوهنورد کسی وجود ندارد که همت می نماید تا یک کدام از دوبار شغل های احمقانه بکند وسپس بمیرد . بلکه شایسته ترین کوهنورد کسی میباشد که عملکرد می نماید وسیع ترین امور را اجرا دهد و زنده بماند.»
پیماییکوهنوردی و کوه نوردی همانندی متعددی بهم داراهستند سرشعله کوهنوردی در واقعیت وسیع ترین تفاوت دربین این دو مضمون در ریسک و خطر پذیر بودن آن ها میباشد. کوهنوردی یک ورزش دشوار و ماهر و دارنده مخاطرات خاص خویش است که به شدت به تخصص و همینطور امکانات و لازمات متعلق میباشد. ولی کوه پیمایی یک ورزش و عمل بدنی بسیار معمولی میباشد که به طور شخصی و ترجیحا گروهی جاری ساختن میگیرد و حدودا خطرها متعددی ندارد. مصطلح میباشد که هر هر کس به کوهستان می رود را کوهنورد خطاب می نمایند. در حالی که هر کس به طور آماتور به عمل کوه پیمایی میپردازد، یک کوهنورد حرفهای و ماهر وجود ندارد.
در واقعیت او یک ورزشکار کوه پیماست که برای تندرست روح و جسم خویش به کوه میآید و کار بدنی تندستی را اعمال میدهد. همان گونه که پهنا شد برای عمل های تخصصی کوهنوردی حرفهای نیاز به امکانات و اسباب خاص و تخصصی است. در شرایطیکه اشخاص آماتور که کوه پیمایی می نمایند هم بخواهند در طبیعت لذت بیشتری ببرند خوب میباشد مجهز بوده و تجهیزات مایحتاج در طبیعت و کوه را یاور داشته باشند.
بایستگی داشتن مهارت در کوهنوردی و کوه پیمایی
در کوهنوردی از ابزارها برای رویا رویی با خطر سود گرفته می گردد. طناب در اینجا برای معضل کردن با خطر میباشد. یادگیری تکنیک های یخ و سنگ برای یادگیری مواجه با خطر است. البته نگرش کوه نوردی ریسک گریزیست. کوهپیمایی هم به انگیزه جاری ساختن شدن در گوشه و کنار کوهستان نیاز به درایت از مخاطرات داراست. اما در اینجا نگرش ورزش و ورزش کار عدم رویا رویی با خطرها میباشد. کوهنوردی ورزش معضل میباشد و کوهپیمایی ورزش تندستی.
رینهولد مسنر کوهنورد پر اسم و رسم دنیا میگوید:« فارغ از خطر مرگ کوهنوردی دیگر کوهنوردی وجود ندارد ، اما در کوهنوردی اینجانب دنبال مرگ نیستم ، دقیقا بر عکس اینجانب سعی بر زنده ماندن دارم ، البته زنده ماندن فارغ از وجود خطر مرگ نیز بسیار آسوده میباشد . کوهنوردی هنر زنده ماندن در وضعیت طاقت فرسا میباشد که دربرگیرنده خطر مرگ هم میگردد . شایسته ترین کوهنورد کسی وجود ندارد که همت می نماید تا یک کدام از دوبار شغل های احمقانه بکند وسپس بمیرد . بلکه شایسته ترین کوهنورد کسی میباشد که عملکرد می نماید وسیع ترین امور را اجرا دهد و زنده بماند.»
طرز صحیح نگاه داشتن انگشتان هنگام تقویت آنها